In de week van de eenzaamheid, voel ook ik me eenzaam!

Ik voel me alleen staan. Als werkzoekende in gemeente Eindhoven. Niet letterlijk, omdat ik weet dat er meerdere mensen net als ik werkzoekend zijn. Maar wel in de zin van “alleen” m.b.t. de gemeentelijke/overheidsinstanties die al dringend en dwingend je pushen en voorbij gaan aan het feit dat er belemmerende zaken zijn, waardoor de stap naar betaald werk groot is. Psychologisch TE groot is. Niet om te gaan werken, maar wel als je graag “het goed wilt doen”.

Dus goed wilt doen voor de organisatie en voor jezelf. Je streeft naar duurzaam werk, zodat beide partijen geholpen zijn. Om te voorkomen dat je uitvalt. Graag wil je goed beslagen ten ijs komen; dus een werkervaringsplek zou wellicht wat meer zelfvertrouwen kunnen bieden. De gemeente zet hier NIET op in; ze willen zo snel mogelijk uitstroom (draaideurpolitiek; 3 maanden werk en teleurgestelde werkzoekende die steeds als molenpaard wordt gebruikt, van duurzaamheid in inzet geen sprake dus)! Organisaties/de bedrijven hebben een wensen- (lees eisenlijst) en een dure Engelse (internationale) benaming voor een functie die het nog “akeliger” maakt om de durf te hebben. (zelfs bij vrijwilligerswerk is er een eisenpakket en sollicitatieprocedure die een betaalde baan niet misstaat!)

En waar is het vangnet om te mogen falen, als een functie wordt benoemd met daarin “inval” en “oproep”? Natuurlijk heb ik, vanuit mijn goede wil de vraag al vaker voorgelegd bij de bejubelde instantie die me daarmee op weg zou moeten helpen; juist ja, die met “generalisten”. Echter… door mijn verbale uitingsmogelijkheden wordt er meer uitgegaan van ‘onwil’ en wordt steeds opnieuw gepusht en manipulatie gebruikt. Een luisterend oor en dan weer het standaard verhaal; kortom: juist de targets (uitstroomcijfers) van cliënten van deze medewerkers zijn leidend….

Ook de continue afweging voor jezelf, of het wel lukken gaat; immers er wordt eenzijdig gekeken naar de gemeentelijke doelstellingen van “uitstromen van mensen naar betaald werk”. En hierbij wordt geen rekening gehouden met brutoloon en nettolonen. Voor de werkzoekende van levensbelang wil hij/zij niet in de schulden belanden; immers de fabel dat werken loont is nog steeds allesbehalve waarheid! De gemeentelijke instanties berekenen je inkomsten op een andere manier en zelf raak je hierbij het overzicht kwijt.

De bejubelde organisatie in Eindhoven die inzet op “zelfregie” slaat ook hierbij de plank gruwelijk mis. En tevens de “fraudehype” op en rondom de gemeente is van kracht. Iedereen die werkzoekend is, wordt verdacht en dus als verdachte gezien. Mijn spontaniteit en onbevangenheid is tot nul gezakt en mijn wantrouwen en faalangst aangewakkerd! Hoe moet ik nou…? Kan ik…? En wat als het fout gaat…?

Als ik andere instanties bel, krijg ik adviezen het in andere werkvelden te zoeken, want die functies verdwijnen en de concurrentie is moordend…. Dus jij valt als “starter in dat werkveld” sowieso buiten de boot… Weer leg ik dit voor aan de instantie die werkzoekenden bij dient te staan. In plaats van stimuleren wordt je gedemotiveerd en raak je in een crisis; wat nu dan? Van plan A naar uiteindelijk plan J. van idealisme anderen verder te gaan helpen vanuit de vooropleiding ben ik nu zelf hulpvrager geworden en zie ik de achterkant van mijn “idealisme” en de uitwerking van VVD beleid van afgelopen decennium! Al met al een vreemde en verwarrende toestand!

En hoe kan ik op een veilige manier uit mijn cirkeltje komen? Ik voel me rot en voel me geïsoleerd; heb niet meer de behoefte om door het centrum te lopen of me te vertonen om alle vragen te vermijden. (en nee, ik wil geen slachtoffer zijn, begrijp me goed; ook ik ga naar bijeenkomsten zoals MKB café etc.! en ik heb ook het WLB doorlopen; het enige wat je daar in positieve zin treft, zijn andere werkzoekenden, met zoveel kwaliteiten en potentie, levenservaring en achtergronden; die ondanks hun verschillen vaak verbazend goed in begrip en visie en ideeën zijn.

Hoe dingen beter kunnen; jammer dat dat niet wordt gehoord en meegenomen dan weer! ) andere mogelijkheden zoals meesterbeurs en jongerenplannen, daar val je als 30er of 40er buiten. Dus ook daarin; pech! Alle pogingen ten spijt, ik voel me niet geholpen om mijn “eigen regie” vorm te kunnen geven, door dwang en drang. Mijn advies is om eens naar gemeente Tilburg te kijken en hun aanpak. Ik mis in Eindhoven de “vrijere” opvatting om mensen duurzaam te helpen (o.a. powercentrale 013)!

Marcus

COMMENTS

  • Lizzy

    Belachelijk dat er zó met mensen wordt omgegaan, alsof het voor sommige al niet erg genoeg is dat ze hun baan kwijt zijn, daarbij ook nog hun zelfwaardering na zolang gewerkt te hbben. Er zijn er altijd bij die de kantjes ervan aflopen, maar die pik je er best wel tussenuit. Wat deze mijnheer schrijft is niet normaal dat men zo behandeld wordt. Ikzelf ben 4 jaar thuis geweest en gelukkig in Tilburg, ik ben altijd netjes en met respect behandeld waardoor mijn motivatie alleen maar groter werd. Men hoefde me niet te stimuleren, ik wist op een gegeven moment meer dan de mensen die bij de gemeente werkte en hun vroegen mij om tips, hoe is die.
    InTilburg word je goed begeleid en veel vriendelijker benadert als ik dit zo lees. Eindhoven kan hier veel van leren. Als je bepaalde groepen kunt ondersteunen, dan kun je ook mensen die hier zo erg mee zitten ondersteunen, als je zo de mensen demotiveert moet je niet verwachten dat ze hun uiterste best gaan doen, Ben menselijk en heb begrip voor de situatie waarin men ná jaren gewerkt te hebben in terecht is gekomen, dan gaat alles veel sneller en gemotiveerder.

Leave a Comment